Niedojrzałość emocjonalna

Wiele osób, które odczuwają brak akceptacji i zrozumienia ze strony otoczenia, rodziców, rodzeństwa, czy partnerów niejednokrotnie usłyszało zdanie: „jesteś niedojrzały/ła emocjonalnie”, czy też: „masz niedojrzałą osobowość”. Być może samo zdanie, będące często nieuprawnioną oceną nie niesie za sobą jakiegoś wielkiego zagrożenia jednak, w przypadku gdy jest ono oskarżeniem, groźbą i próbą wywarcia presji przez bliską osobę może stanowić wskaźnik rzeczywistego problemu istniejącego zarówno po jednej jak i drugiej stronie. 

Często są to sytuacje w których jedna ze stron (otoczenie, grupa osób), stara się wyegzekwować jakąś oczekiwaną formę zachowania, a druga strona nie potrafi temu sprostać. Często określenie takie, przewija się w uszach od wczesnego dzieciństwa, ale dopiero w wieku dorastania, często jest to szkoła średnia, zaczyna nabierać pewnego kolorytu stanowiącego o utrwaleniu się tego przekonania jako faktycznie istniejącej cechy. Zaczynasz zadawać sobie wtedy pytanie, o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi i czy rzeczywiście jest coś ze mną nie tak? Warto zadać sobie to pytanie i sprawdzić czy rzeczywiście doszło do zachwiania równowagi w procesie kształtowania się emocjonalności, czy też jest to niepotrzebny fałszywy alarm. Wiele osób podąża jednak z tą wiedzą o sobie przez większość swojego życia nie zdając sobie sprawy, że problem może być naprawdę poważny i na późniejszym etapie może wiązać się z przykrymi konsekwencjami. 

Na szczęście problem nie jest nowy i w takich sytuacjach zawsze pomocni są psychologowie, którzy nie dość że znają problem od strony badań naukowych, to jeszcze potrafią skutecznie pomagać w odzyskaniu tej niezbędnej równowagi na poziomie odczuwania i rozumienia emocji. Jeżeli rzeczywiście często słyszysz opinie, że: twoje reakcje emocjonalne są nieadekwatne, zauważasz że masz problem z utrzymaniem relacji, czujesz dyskomfort w różnych sytuacjach wymagających zaangażowania, a twoje reakcje emocjonalne wymykają się spod kontroli, może oznaczać, że to właśnie emocje nie pracują na twoją korzyść. Być może należysz do grona osób, które nie doświadczyły miłości w dzieciństwie, rozwijały się w niepełnych rodzinach lub rodzinach nadużywających substancji psychoaktywnych. Rodzinie w której, dochodziło do przemocy fizycznej i psychicznej lub zachowań seksualnych wobec dzieci, ale również rodzin nadopiekuńczych, w których dziecko jest ograbione z przestrzeni do indywidualnego rozwoju, gdzie często z powodu zaburzeń u osób najbliższych dochodzi do błędnego rozumienia, nazywania i wartościowania emocji przez dziecko. 

Jeżeli możesz sobie przypomnieć sytuacje, w których mogło dojść do zablokowania emocjonalnego, i czy był to konflikt w grupie, zawód miłosny, utrata przyjaciela, czy też przedwczesne doświadczenia z używkami a nawet lęki dziecięce, czy nagłe traumatyczne wydarzenia, te wszystkie te czynniki w konsekwencji mogą mieć wpływ na to w jaki sposób, w późniejszym okresie życia, emocje będą informowały ciebie o zdarzeniach w świecie zewnętrznym. W takim momencie zawsze możesz zadecydować samodzielnie, lub posłuchaj osoby zaufanej, że warto coś z tym zrobić. 

Najlepszym rozwiązaniem jest udanie się do Psychologa, z którym w neutralny i bezpieczny sposób będziesz mogła/mógł dokonać wglądu, jaką rolę pełni twoja emocjonalność w odniesieniu do okresu życia w którym aktualnie się znajdujesz. Każdy człowiek, podlega pewnym stałym prawom, na które niestety nawet przy największej determinacji nie mamy wpływu. Są to uwarunkowania psychiczne i biologiczne, tzw. fazy rozwojowe, w których ogromną rolę odgrywają normy społeczne, a otoczenie, niestety często stawia twarde warunki rozstrzygane właśnie w przestrzeni emocjonalnej. I czy będą to role związane z partnerstwem, macierzyństwem, twoją pracą czy też prywatnością, emocje będą zawsze stanowić najważniejszą część składową takich interakcji. Czy tego chcesz czy nie, będą one wpływać na twoje myśli reakcje i motywacje, warto więc zadbać aby przestały być uciążliwym niekontrolowanym tworem, a stały się twoim najlepszym sprzymierzeńcem. 

Psycholog mgr Rafal Jan Komorowski

Dorosłe dzieci Alkoholików - Terapia DDA

DDA czyli Dorosłe dzieci Alkoholików 

Wiele osób wychowujących się w rodzinach dysfunkcjonalnych, które zdecydowały się na terapię, odkrywa stopniowo, jak duży i obciążający wpływ mają ślady przeżyć z dzieciństwa i sposobów radzenia sobie z nimi, które odcisnęły się na ich psychice w postaci nieadaptacyjnych schematów przeżywania, zachowania traktowania siebie, bycia w bliskich relacjach.

„Zdrowienie” polega na powrocie do własnego dzieciństwa, próbie zrozumienia go i uporządkowania. „Rozliczenie się” z przeszłością jest konieczne i obejmuje między innymi wyrażenie emocji, których krzywdzone dziecko nie mogło wyrazić, i zrozumienie ich w kontekście traum, nazwanie własnych przeżyć, próbę określenia zniszczeń, jakich dokonały w nich lata życia z alkoholikiem, a następnie podjęcie wyzwania zmiany swoich przekonań i zachowań oraz destrukcyjnych sposobów traktowania siebie i innych. 

Częścią „zdrowienia” jest również nauka akceptacji siebie i docenienie siebie za to, kim jestem z całym bogactwem swojej osobowości, której częścią są cechy nabyte przez lata nieprawidłowej socjalizacji w rodzinie dysfunkcjonalnej, która nie dawała dziecku, tego, czego potrzebowało, do normalnego rozwoju. 

Wielu DDA nie wierzy, że możliwe jest spojrzenie na siebie i swoje doświadczenia z innej perspektywy, zobaczenia w nich korzyści, ponieważ często koncentrują się na negatywnych aspektach swojej osobowości oraz przykrych stanach emocjonalnych, które im towarzyszą. 

Niektóre z wypracowanych w trudnym dzieciństwie cech są przydatne w dorosłym życiu.  Dzięki nim DDA przetrwali koszmar dzieciństwa, nauczyli się radzić sobie z trudnymi sytuacjami, maja wiele cennych umiejętności.  

Korzyści te istnieją, choć nie manifestują się tak wyraźnie jak straty. Dzieje się tak, dlatego, iż często problemem DDA jest popadanie w skrajności, brak równowagi. 

Warto dokładnie przyjrzeć się temu czy na przykład pomagając ludziom nie wraca się do starych schematów i nie robi tego zbyt często kosztem siebie samych lub empatycznie wczuwając się i troszcząc o innych nie dostrzega się swoich potrzeb i emocji.

Najważniejsze to uzyskać samoświadomość i „rozliczyć się” z przeszłością, bo tylko wtedy wypracowana odpowiedzialność, wrażliwość, pracowitość nie przejdą łatwo w swoje negatywne formy w postaci przejmowania obowiązków innych, poświęcania się ponad miarę czy też pracoholizm. 

Bardzo ważną i potrzebna częścią terapii DDA jest grupa terapeutyczna. 

Terapia grupowa jest efektywna według badań nad efektywnością różnych rodzajów terapii psychologicznej. W niektórych przypadkach okazała się bardziej skuteczna niż terapia indywidualna. Czynniki, które zachodzą w interakcjach terapii grupowej przynoszą głębokie i trwałe zmiany. Zachodzą one miedzy innymi w sferach takich jak: uczenie się w grupie poprzez obserwacje innych uczestników grupy. Grupa zapewnia dostęp do wsparcia społecznego. Wiele osób odnosi korzyści z leczenia nawet poprzez samo bierne uczestniczenie w grupie. W grupie dociera się do wypartych wspomnień, emocji, nabiera zaufania, żeby rozmawiać otwarcie o trudnych doświadczeniach, które mogą być częściowo zapomniane lub zniekształcone. 

W grupie dociera się do wypartych wspomnień, emocji, nabiera zaufania, żeby rozmawiać otwarcie o trudnych doświadczeniach, które mogą być częściowo zapomniane lub zniekształcone. 

Najważniejsze cele grupy terapeutycznej:

- psychoedukacja o syndromie DDA,

- nauka tego, jak poprawić relacje międzyludzkie oraz zobaczenie tego, w jaki sposób 

odnoszę się do innych i które z tych sfer są problematyczne, przynoszące cierpienie,

- poprawa komunikacji międzyludzkiej, autentyczności i otwartości w relacjach międzyludzkich,

- nauka dawania i otrzymywania wsparcia w relacjach międzyludzkich,

- wypróbowywanie nowych zachowań, innych niż zwykle,

- zrozumienie swoich uczuć, myśli, zachowań własnych i innych ludzi, poprzez przyglądanie się wzorom relacji, jakie tworze w grupie oraz poza grupa, jak również relacjom, jakie powstają miedzy uczestnikami grupy,

- przejęcie odpowiedzialności za to, co czuję, jak to wyrażam, jakie podejmuję decyzje,

- poprawa poczucia własnej wartości,

- nowe zachowania będą stopniowo przenoszone z relacji w grupie na relacje poza grupą na sytuacje i uwarunkowania zewnętrzne.

Więcej informacji na blogu dla DDA: 
http://ddadublin.blogspot.ie/p/informacje.html