Niedojrzałość emocjonalna




Wiele osób, które odczuwają brak akceptacji i zrozumienia ze strony otoczenia, rodziców, rodzeństwa, czy partnerów niejednokrotnie usłyszało zdanie: „jesteś niedojrzały/ła emocjonalnie”, czy też: „masz niedojrzałą osobowość”. Być może samo zdanie, będące często nieuprawnioną oceną nie niesie za sobą jakiegoś wielkiego zagrożenia jednak, w przypadku gdy jest ono oskarżeniem, groźbą i próbą wywarcia presji przez bliską osobę może stanowić wskaźnik rzeczywistego problemu istniejącego zarówno po jednej jak i drugiej stronie. 

Często są to sytuacje w których jedna ze stron (otoczenie, grupa osób), stara się wyegzekwować jakąś oczekiwaną formę zachowania, a druga strona nie potrafi temu sprostać. Często określenie takie, przewija się w uszach od wczesnego dzieciństwa, ale dopiero w wieku dorastania, często jest to szkoła średnia, zaczyna nabierać pewnego kolorytu stanowiącego o utrwaleniu się tego przekonania jako faktycznie istniejącej cechy. Zaczynasz zadawać sobie wtedy pytanie, o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi i czy rzeczywiście jest coś ze mną nie tak? Warto zadać sobie to pytanie i sprawdzić czy rzeczywiście doszło do zachwiania równowagi w procesie kształtowania się emocjonalności, czy też jest to niepotrzebny fałszywy alarm. Wiele osób podąża jednak z tą wiedzą o sobie przez większość swojego życia nie zdając sobie sprawy, że problem może być naprawdę poważny i na późniejszym etapie może wiązać się z przykrymi konsekwencjami. 

Na szczęście problem nie jest nowy i w takich sytuacjach zawsze pomocni są psychologowie, którzy nie dość że znają problem od strony badań naukowych, to jeszcze potrafią skutecznie pomagać w odzyskaniu tej niezbędnej równowagi na poziomie odczuwania i rozumienia emocji. Jeżeli rzeczywiście często słyszysz opinie, że: twoje reakcje emocjonalne są nieadekwatne, zauważasz że masz problem z utrzymaniem relacji, czujesz dyskomfort w różnych sytuacjach wymagających zaangażowania, a twoje reakcje emocjonalne wymykają się spod kontroli, może oznaczać, że to właśnie emocje nie pracują na twoją korzyść. Być może należysz do grona osób, które nie doświadczyły miłości w dzieciństwie, rozwijały się w niepełnych rodzinach lub rodzinach nadużywających substancji psychoaktywnych. Rodzinie w której, dochodziło do przemocy fizycznej i psychicznej lub zachowań seksualnych wobec dzieci, ale również rodzin nadopiekuńczych, w których dziecko jest ograbione z przestrzeni do indywidualnego rozwoju, gdzie często z powodu zaburzeń u osób najbliższych dochodzi do błędnego rozumienia, nazywania i wartościowania emocji przez dziecko. 

Jeżeli możesz sobie przypomnieć sytuacje, w których mogło dojść do zablokowania emocjonalnego, i czy był to konflikt w grupie, zawód miłosny, utrata przyjaciela, czy też przedwczesne doświadczenia z używkami a nawet lęki dziecięce, czy nagłe traumatyczne wydarzenia, te wszystkie te czynniki w konsekwencji mogą mieć wpływ na to w jaki sposób, w późniejszym okresie życia, emocje będą informowały ciebie o zdarzeniach w świecie zewnętrznym. W takim momencie zawsze możesz zadecydować samodzielnie, lub posłuchaj osoby zaufanej, że warto coś z tym zrobić. 

Najlepszym rozwiązaniem jest udanie się do Psychologa, z którym w neutralny i bezpieczny sposób będziesz mogła/mógł dokonać wglądu, jaką rolę pełni twoja emocjonalność w odniesieniu do okresu życia w którym aktualnie się znajdujesz. Każdy człowiek, podlega pewnym stałym prawom, na które niestety nawet przy największej determinacji nie mamy wpływu. Są to uwarunkowania psychiczne i biologiczne, tzw. fazy rozwojowe, w których ogromną rolę odgrywają normy społeczne, a otoczenie, niestety często stawia twarde warunki rozstrzygane właśnie w przestrzeni emocjonalnej. I czy będą to role związane z partnerstwem, macierzyństwem, twoją pracą czy też prywatnością, emocje będą zawsze stanowić najważniejszą część składową takich interakcji. Czy tego chcesz czy nie, będą one wpływać na twoje myśli reakcje i motywacje, warto więc zadbać aby przestały być uciążliwym niekontrolowanym tworem, a stały się twoim najlepszym sprzymierzeńcem. 



Psycholog mgr. Rafal Jan Komorowski

Mobbing w pracy - co robić?


Mobbing w pracy


Często podkreśla się rolę stresu w życiu każdego z nas. Stresujące sytuacje mogą wystąpić zarówno w życiu osobistym jak i w miejscu pracy. Jedną z głównych przyczyn stresu w miejscu pracy jest mobbing, czyli szykanowanie przez przełożonych lub współpracowników. 

Oznaką mobbingu może być między innymi nieprzyjemna atmosfera w pracy, pomówienia, ciągłe poczucie zdenerwowania i stałe poczucie zaszczucia.

W rozmowie z Marta Biczkowską, psycholog - seksuolog, o mobbingu opowie Sylwia Cybulska, psycholog, coach, która od 15 lat pracuje dla dużych firm i korporacji, gdzie niejednokrotnie była świadkiem mobbingu. Bezpośrednie doświadczenie, które Sylwia zdobyła poprzez obserwację mobbingu, stało się pomocne podaczas jej pracy teraputycznej z klientami. W gabinecie podczas terapii, Sylwia wspiera i pomaga osobom doświadczającym szykanowania w pracy.

Marta Biczkowska: Czym jest mobbing?
Sylwia Cybulska: Mobbing to inaczej dręczenie, szykanowanie w miejscu pracy lub/i w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Takie zachowanie jest powtarzane, może być bezpośrednie lub pośrednie. Mobbing może być werbalny, fizyczny lub wyrażany w inny sposób. Najczęściej stosowany jest przez jedną lub więcej osób. Takie zachowanie, może być uznane za naruszające prawa osoby do godności w miejscu pracy.

Marta Biczkowska: Jak rozpoznać, że jest się ofiarą mobbingu, szykanowania w miejscu pracy?
Sylwia Cybulska: Mobbing pojawia się wtedy, gdy zachowania jednej, bądź wielu osób mają negatywny wpływ na: możliwości komunikowania się pracownika np: przerywanie wypowiedzi, uporczywe i nieuzasadnione krytykowanie, uszczypliwe, ironiczne komentarze, ustne groźby i pogróżki, poniżające gesty, manipulacje, brak jasnej i czytelnej komunikacji, spojrzenia lub komentarze, udzielanie sprzecznych informacji stosunki społeczne np: unikanie rozmów, ograniczanie możliwości przedstawienia swojego zdania, ignorowanie, poniżanie 
społeczny odbiór nękanej osoby np: mówienie nieprawdy na temat pracownika, ośmieszanie, sugerowanie problemów psychicznych, zmuszanie do wykonywania prac naruszających godność osobistą jakość sytuacji zawodowej np: niedawanie pracownikowi zadań do wykonania, odbieranie prac zadanych wcześniej, zlecanie wykonania prac bezsensownych bądź zarzucanie wciąż nowymi pracami, dawanie zadań przerastających możliwości i kompetencje w celu zdyskredytowania pracownika zdrowie pracownika np: grożenie przemocą fizyczną, działania o podłożu seksualnym, zmuszanie do wykonywania prac szkodliwych dla zdrowia 

W skrócie mobbing to zachowanie: 
- powtarzalne 
- nieuzasadnione 
- stanowi źródło psychologicznego dyskomfortu 

Marta Biczkowska: Co zrobić, gdy rozpoznamy mobbing?
Sylwia Cybulska: Każda osoba, która jest szykanowana w pracy powinna jak najszybciej zapoznać się z wewnętrznymi zasadami przeciwdziałania dręczeniu i dyskryminacji. Można podjąć próbę rozmowy ze sprawcą, który może nie zdawać sobie sprawy, że jego/ jej zachowanie jest postrzeganie, jako szykany czy dręczenie. Jeżeli rozmowa taka nie przyniesie poprawy, należy to zgłosić to do przełożonego. Jeżeli to przełożony jest sprawcą, to należy zgłosić sytuację do kierownika działu kadr. Jeżeli w zakładzie pracy nie ma działu kadr ( co może się zdarzyć w przypadku małych firm) przypadki dręczenia należy zgłosić do kierownika lub właściciela firmy.

Marta Biczkowska: Czy słowne zgłoszenie mobbingu wystarczy?
Sylwia Cybulska: Moim klientom radzę, żeby przed zgłoszeniem przypadku dręczenia, to zdarzenie, bądź zachowanie udokumentować. W tym celu zalecam prowadzenie ewidencji sytuacji, w których szykany miały miejsce z uwzględnieniem daty i szczegółów wydarzenia. Można założyć notes, w którym w sposób informacyjny opisuje się zaistniałe sytuacje.

Marta Biczkowska: Wspominałaś o tym, żeby jeśli to możliwe, porozmawiać z osobą stosującą mobbing. W jaki sposób radziłabyś to zrobić? 
Sylwia Cybulska: Z osoba szykanująca najlepiej komunikować się oficjalnie za pomocą e-maili. Jeżeli nastąpiła komunikacja werbalna, należy natychmiast zrobić notatki. 

Marta Biczkowska: Czasem sama rozmowa nie wystarczy i trzeba udać się po pomoc prawną. Gdzie w Irlandii można taką pomoc uzyskać? 
Porady prawne https://www.flac.ie/
informacje o prawach i obowiązkach w miejscu pracy można znaleźć tutaj: 

Marta Biczkowska: Jakie skutki psychologiczne może mieć mobbing? 
Sylwia Cybulska: Sytuacje dręczenia i szykanowania w miejscu pracy mogą być przyczyną stresu. Długotrwały stres może mieć poważne następstwa zdrowotne zarówno psychologiczne np: depresja, obniżenie samooceny, emocjonalność, jaki fizyczne np: bóle głowy, kłucie w okolicy serca, problemy z trawieniem, wypadanie włosów, obniżona odporność, problemy ze snem. Ważne jest również wsparcie bliskich, rodziny, przyjaciół. Warto porozmawiać o trudnej sytuacji, może się okazać, że wśród naszych bliskich jest osoba,, która miała podobne doświadczenia. 

Marta Biczkowska: Jak sobie radzić ze stresem spowodowanym mobbingiem ? 
Sylwia Cybulska: Przede wszystkim ważne jest, aby przyznać się przed samym sobą, że doświadczamy dręczenia, nękania w pracy. Ważne jest, aby rozpoznać i nazwać dręczyciela, uświadomić sobie i zaakceptować fakt, że to dręczyciel jest źródłem problemu a nie my. Zadbaj o siebie. Nękanie w pracy może być źródłem stresu i dlatego ważne jest, aby zadbać o swój komfort psychiczny. Daj sobie czas na emocjonalna rekonwalescencje. Wskazane jest spotkanie z lekarzem rodzinnym, który zaleci dodatkowe badanie, aby ocenić fizyczne skutki stresu. Lekarz rodzinny może wystawić zwolnienie z pracy jeżeli zdecyduje, że przebywanie w stresogennym otoczeniu może być dla nas szkodliwe. 

Warto również spotkać się z psychologiem, który może pomóc w radzeniu ze stresem. W sytuacji stresowej unikajmy obwiniania siebie i izolacji społecznej. Zapisz się na siłownie, jogę, zumbę, chodź na długie spacery z psem lub po prostu wykonuj taką aktywność fizyczną, jaka Tobie sprawia przyjemność. Wielokrotnie zostało udowodnione, że ćwiczenia fizyczne pomagają w redukcji stresu i poprawiają samopoczucie. Wyznacz sobie cele niezwiązane z praca, może to być nowe hobby, lub przygotowanie się do maratonu. Ważne jest aby mieć poczucie osiągnięcia i aktywności niezwiązane z praca zawodowa. 



Sylwia Cybulska jest psychologiem oraz coachem.

Dyplom Magistra Psychologii uzyskała na wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego. Kwalifikacje trenera rozwoju osobistego i trenera biznesu ( Personal & Executive Coach ) otrzymała po ukończeniu studiów w Kingston College w Dublinie.

Sylwia przyjmuje klientów w Cork
Tel: 087 986 09 09
Email: cybulska.sylwia@gmail.com


Psycholog w Irlandii, 2017

W A R S Z T A T - Trening Asertywności


Zapraszam na kolejną edycję warsztatów Trening Asertywności,
na których nauczysz się między innymi:


• wyrażać prośby i oczekiwania bez lęku i skrępowania
• asertywnie odmawiać
• bronić swoich praw w sytuacjach społecznych oraz kontaktach osobistych
• odróżniać zachowania asertywne od biernych i agresywnych
• konstruktywnie (bez poczucia winy) przyznawać do błędów i przepraszać
• przyjmować i wyrażać pochwałę
• przyjmować i wyrażać krytykę oraz negatywne oceny

Na trening składają się 4 spotkania trwające 2 godziny.

Forma zajęć to bardzo PRAKTYCZNE warsztaty angażujące uczestników. Podczas warsztatów między innymi, będziesz  miał okazję  przećwiczyć sytuacje ze swojego życia i nauczyć się asertywnego zachowania w różnych sytuacjach. 

Warsztaty są prowadzone przez doświadczonych psychologów.

Ważne informacje:

Kiedy: pierwsze spotkanie poniedziałek 5.09.16  godz. 18:30 - 20:30
Gdzie: Dublin 1
Grupa: max 8 osób
Cena: 4 raty po 30 Euro
Kontakt: 0851783716

Dojrzałość emocjonalna i niedojrzałość

1. Czym jest dojrzałość emocjonalna?

Dojrzałość emocjonalna to przede wszystkim umiejętność wyrażania i radzenia sobie z emocjami. Dzięki tej zdolności osoba dojrzała emocjonalnie akceptuje emocji innych i własne. Wysoko rozwinięta samoświadomość, pozwala na lepsze poznanie siebie, swoich zalet i wad. Kolejnym pozytywnym aspektem osoby dojrzałej uczuciowo, jest umiejętność skutecznego regulowania swojego zachowania. Nie oznacza to, że złość, frustracja czy lęk jej nie dotyczą. W trudnych sytuacjach człowiek dojrzały emocjonalnie nie przejawia bezradności, ale opanowanie. Stara się znaleźć racjonalne wyjście z sytuacji. Ważnymi cechami charakteryzującymi dojrzałość emocjonalną jest współczucie oraz empatia. Człowiek dojrzały uwolnił się od uczuć egoistycznych, zastępując je uczuciami skierowanymi na dobro innych. 

2. W czym pomaga dojrzałość emocjonalna?

Dojrzałość emocjonalna z pewnością pomaga w tworzeniu zdrowych relacji oraz budowaniu głębokich więzi. Osoba dojrzała radzi sobie w grupie, potrafi nawiązać współprace z innymi oraz dobrze funkcjonuje w społeczeństwie. Dzięki poznaniu siebie szybciej zdobywamy wyznaczone cele i osiągamy sukcesy na ścieżce zawodowej. Dojrzałość emocjonalna sprawia, że ze spokojem przyjmujemy negatywne emocje, nie boimy się ich, potrafimy też przeżywać szczęście i radość.

3. Niedojrzałość emocjonalna - cechy charakterystyczne

Musimy jednak pamiętać o tym, że powszechność różnic indywidualnych ma swoje odbicie również w dojrzałości emocjonalnej. Nie każdy miał predyspozycje lub warunki do tego, aby stać się dojrzałym osobnikiem. Osoba niedojrzała charakteryzuje się zaburzeniami w sferze poczucia własnej wartości. Niska samoocena, świadomość odmienności oraz poczucie, że nie spełnia oczekiwań stawianych jej przez społeczeństwo, sprawia, że osoba niedojrzała emocjonalnie czuje się nieszczęśliwa, ma żal do siebie i otoczenia. 

Co więcej, w przeciwieństwie do opanowanych, dojrzałych osób, osoby niedojrzałe emocjonalnie działają pod wpływem impulsów. Objawia się to często nieumiejętnością kontroli i brakiem zdolności do powściągliwości. Kłótnia z taką osobą może być szybkim sposobem na podniesienie poziomu adrenaliny, stresu. Dużą trudność sprawia jej empatia, czyli patrzenie na rzeczywistość z perspektywy innych osób. Barierą dla osoby niedojrzałej emocjonalnie jest również nieumiejętność odczytywania, rozpoznawania i nazywania emocji.

4. W czym niedojrzałość emocjonalna utrudnia życie?

Negatywne skutki niedojrzałości emocjonalnej są zauważalne w budowaniu związków, które nie są trwałe ze względu na ciągłą potrzebę koncentracji na sobie. Powoduje, że osoba nie jest w stanie budować głębokich więzi, jej relacje z innymi są płytkie pozbawione zaangażowania i empatii. Nie odnajduje się w towarzystwie, doskwiera jej ciągła obawa przed kompromitacją. Relaks jest dla niej stanem praktycznie nieosiągalnym. W sytuacjach trudnych człowiek niedojrzały jest w większym stopniu narażony na stres. Ponadto niedojrzałość emocjonalna staje się dużą przeszkodą, aby w pełni doświadczać zadowolenia z życia.

5. Jak rozwijać dojrzałość emocjonalną?

  • Budowanie SAMOKONTROLI 
Stwórz listę rzeczy, miejsc, osób czy sytuacji, które Cię denerwują. Zastanów się przez chwilę, dlaczego znalazły się one na liście. 
Kiedy ponownie znajdziesz się w sytuacji z listy: dokładnie siebie obserwuj, postaraj się poznawać i nazywać emocje, zachowaj spokój i głęboko oddychaj. 

  • Budowanie SAMOŚWIADOMOŚCI 
Otwarcie przyznawaj się przed sobą, że jesteś w czymś dobry. Poznawaj swoje mocne, ale i słabe strony. Zastanów się nad sytuacjami, które Ci sprzyjają, ale i nad tymi, które nie są dla Ciebie przychylne. 
Zamiast reagować złością, nazwij swoje emocje, powiedz: właśnie odczuwam złość i mam do tego prawo. 
Mów jasno o tym, co Cię rani, na pewno ułatwi to sprawę nie tylko Tobie, ale i stronie przeciwnej. 
Przewartościuj każde niepowodzenie, traktuj je jako nowe doświadczenie i motywację, aby wykazać się w przyszłości. 

  • Rozwój INTELIGENCJI EMOCJONALNEJ 
Opracuj listę sytuacji, w których odczuwasz: lęk, złość, smutek, szczęście. 
Analizując zachowania swoje i innych, nie oceniaj od razu. Poświęć chwilę, aby zastanowić się, co Ty byś zrobił w ich sytuacji i zadaj sobie pytanie - ,,co czułbym na ich miejscu’’. 

  • INNE 
Udział w terapiach, kursach rozwoju osobistego 
Poszerzaj swoją wiedzę na ten temat, czytaj artykuły, książki 
Każdego dnia postaraj się znaleźć chwilę tylko dla siebie, zamiast marnować czas na szperaniu w internecie, usiądź wygodnie w fotelu, zrelaksuj się i przeanalizuj miniony dzień, miesiąc. Zastanów się co robisz dobrze, a nad czym musisz jeszcze popracować. 


Stawianie i realizacja celu

Wiadomo że warto jest stawiać sobie cele i dążyć do ich realizacji. Jednak jak je wyznaczać, skąd je brać oraz, co nie mniej istotne, jak formułować, aby je zrealizować? To już nie zawsze jest tak oczywiste i może okazać się powodem frustracji. 

Jednym ze sposobów na formułowanie celów jest, przyjrzenie się własnemu życiu i dostrzeżenie tego, co nie jest takie jak byśmy chcieli, lub temu, co chcielibyśmy żeby było jeszcze lepsze; a może brakuje nam czegoś w naszym życiu i chcielibyśmy, aby zaistniało. Na podstawie takiej autorefleksji możemy sformułować nowe cele. Na przykład, jeśli stwierdzasz, że twoja relacja z partnerem życiowym/ współpracownikiem/ dzieckiem, nie jest aktualnie dla ciebie satysfakcjonująca, to twoim celem może być poprawa jakości tego związku. Trzeba pamiętać, aby formułowany przez ciebie cel był prosty, pozytywny, osiągalny i optymalnie sformułowany w czasie teraźniejszym.

Innym podejściem do formułowania celów jest odwołanie się do naszych marzeń i pragnień. W tym wypadku kreujemy wizję na temat siebie i naszego życia idealnego. Wyobrażamy sobie dokładnie jak chcielibyśmy wyglądać, żyć, czuć się, co chcielibyśmy robić itd. Następnie myślimy jakie działania trzeba podjąć, aby to osiągnąć i oto mamy nowe cele.

Po sformułowaniu celu, powinniśmy też być w stanie odpowiedzieć sobie na pytania: 
- jak/kiedy go zrealizujemy 
- kto/co może nam pomóc w jego realizacji 
- co może pójść nie tak 
- po czym poznam, że osiągnąłem cel 

Najważniejsze jednak pytanie na które trzeba sobie odpowiedzieć po założeniu celu to DLACZEGO. 
- dlaczego chcemy właśnie tego 
- co osiągnięcie tego celu nam da 
- jakie problemy rozwiąże 
- kim pozwoli się stać 

Odpowiedzi na te pytania, pozwolą upewnić się że obrane przez nas cele są tymi właściwymi. To nada sens naszym dążeniom oraz dodatkowo zmotywuje. 

Ciekawą strategią identyfikowania celi stosowaną przez coachów jest tzw. 'koło życia' (the wheel of life). Za pomocą tego prostego narzędzia jesteśmy w stanie bardzo szybko zidentyfikować sfery naszego życia, w których mamy najniższą satysfakcję (oraz najwyższą) i dzięki odpowiednim pytaniom - sformułować cele. 

W celu pogłębienia wiedzy na temat formułowania celów polecam lekturę: The Seven Habbits of Highly Effective People, Stephen R. Covey.


Tekst przygotowała Life & Busieness Coach Joanna Kurylońska
Psycholog w Irlandii

Psychologiczne Aspekty Rodzicielstwa i Rozwoju Dziecka - warsztat psychologiczny


Jak Wychowac Małego bohatera? 
Psychologiczne Aspekty Rodzicielstwa i Rozwoju Dziecka


Data: 21.11.2015 (Sobota)

Miejsce: Carewell’ Medical Centre, Mullingar, Co Westmeath 

Prowadzący: K. Kielkiewicz MA, psychoterapeuta, Irish Association for Counselling and Psychotherapy)

Kontakt: (044) 938 4244

Strona: http://www.carewell.ie/

Cena: €35 za osobe 

Plan:
10:00 – 11:15
Etapy rozwoju dziecka
Emocjonalne, intelektualne i społeczne aspekty, począwszy od narodzin to wieku nastoleniego. Ważne zagadnienia dla tego okresu i zagrożenia.

11:30 – 12:45
Macierzyństwo – co to znaczy i jak być matka
Ojcostwo – rola i znaczenie ojca w rodzinie.

12:45 – 13:15
Poczęstunek – kawa, herbata, ciastko

13:15 

Odpowiedzi na pytania uczestników

Lista dla mężczyzn, podejmująca tematykę rozwoju męskiej tożsamości


1. Film dokumentalny: Absent
Reżyser: Justin Hunt


Wzruszający, głęboki i autentyczny. Świadectwo i refleksja nad dorosłymi dziećmi zranionymi brakiem ojca. Trudna droga do odnalezienia własnej tożsamości i katastrofa życiowego zagubienia. Pośród wielu ekspertów i świadków, m.in. James Hetfield (wokalista Metallica), Johny Tapia (7 krotny mistrz świata w boksie), John Eldrege (psychoterapeuta I autor znanych publikacji).


2. The Way of the Wild Heart: A Map for the Masculine Journey
Autor: John Eldredge,


Autor wystąpił obok Jamesa Heltfielda i Johny’ego Tappi jako ekspert w dokumentalnym filmie ‘Absent’, W swojej książce opisuje etapy rozwoju, jakie powinien przejść mężczyzna na drodze ku swojej pełnej tożsamości, począwszy od wieku nastoletniego do pełnej dojrzałości. Autor używa przykładów z własnego życia, książka dla synów i ojców.


3. From Wild Man to Wise Man: Reflections on Male Spirituality
Autor: Richard Rohr


Podobnie jak poprzednia książka, podejmuje tematykę rozwoju psychicznego mężczyzny, temat troszkę zaniedbany przez współczesną psychologię. W porównaniu do wcześniejszej pozycji, Roch patrzy głębiej na problem, raczej nie jest to książka to przeczytania w kilka wieczorów, bardziej dogłębna i refleksyjna.


4. Iron John
Autor: Robert Bly


Absolutny bestseller w tematyce, wydawana po raz kolejny co 2/3 lata, ostatnio w 2015 roku na 25 lecie pierwszej publikacji. Bajkowe przedstawienie tematyki męskości w której jest ogromna głębia. Główny bohater, Iron John przezywa zewnętrzne przygody odzwierciedlające głębię jego jestestwa.

Listę przygotował Krzysztof Kielkiewicz

Psycholog w Irlandii

Doświadczenia emocjonalne w rodzinach oczekujących na dziecko i z małym dzieckiem

Szanowni Państwo,

Mam ogromną przyjemność zaprosić Państwa na panel dyskusyjny, który odbędzie się 22 marca 2015 roku (niedziela) w godzinach 18.00-20.00 w Centrum Pomocy Psychologicznej Parasol przy ulicy 6 Fitzwilliam Place, Dublin 2.

Celem spotkania jest dyskusja na temat doświadczeń emocjonalnych w rodzinach oczekujących na dziecko i tych w których życiu pojawiło się małe dziecko. Podczas spotkań mamy nadzieję stworzyć szanse na głębsze rozumienie wielorakości ludzkich doświadczeń, chcemy także odnieść się do interesujących doświadczeń obserwacji psychoanalitycznej niemowląt i dzieci.

Uczestnictwo w spotkaniu jest bezpłatne. Dyskusja w języku angielskim będzie moderowana przez Aleksandrę Hytroś-Kiwała, psychologa i pedagoga oraz Liama Nicholson- psychoterapeutę, mediatora.

Osoby zainteresowane prosimy o wcześniejszą rejestrację na adres
email: borntorelate@gmail.com bądź telefonicznie: Aleksandra 086 8742541, Liam: 087 2079414.

Z poważaniem,
Zespół 'BORN to RELATE'






Psycholog w Irlandii, 2015

Dorosłe dzieci Alkoholików - Terapia DDA


DDA czyli Dorosłe dzieci Alkoholików 


Wiele osób wychowujących się w rodzinach dysfunkcjonalnych, które zdecydowały się na terapię, odkrywa stopniowo, jak duży i obciążający wpływ mają ślady przeżyć z dzieciństwa i sposobów radzenia sobie z nimi, które odcisnęły się na ich psychice w postaci nieadaptacyjnych schematów przeżywania, zachowania traktowania siebie, bycia w bliskich relacjach.

„Zdrowienie” polega na powrocie do własnego dzieciństwa, próbie zrozumienia go i uporządkowania. „Rozliczenie się” z przeszłością jest konieczne i obejmuje między innymi wyrażenie emocji, których krzywdzone dziecko nie mogło wyrazić, i zrozumienie ich w kontekście traum, nazwanie własnych przeżyć, próbę określenia zniszczeń, jakich dokonały w nich lata życia z alkoholikiem, a następnie podjęcie wyzwania zmiany swoich przekonań i zachowań oraz destrukcyjnych sposobów traktowania siebie i innych. 

Częścią „zdrowienia” jest również nauka akceptacji siebie i docenienie siebie za to, kim jestem z całym bogactwem swojej osobowości, której częścią są cechy nabyte przez lata nieprawidłowej socjalizacji w rodzinie dysfunkcjonalnej, która nie dawała dziecku, tego, czego potrzebowało, do normalnego rozwoju. 

Wielu DDA nie wierzy, że możliwe jest spojrzenie na siebie i swoje doświadczenia z innej perspektywy, zobaczenia w nich korzyści, ponieważ często koncentrują się na negatywnych aspektach swojej osobowości oraz przykrych stanach emocjonalnych, które im towarzyszą. 

Niektóre z wypracowanych w trudnym dzieciństwie cech są przydatne w dorosłym życiu.  Dzięki nim DDA przetrwali koszmar dzieciństwa, nauczyli się radzić sobie z trudnymi sytuacjami, maja wiele cennych umiejętności.  

Korzyści te istnieją, choć nie manifestują się tak wyraźnie jak straty. Dzieje się tak, dlatego, iż często problemem DDA jest popadanie w skrajności, brak równowagi. 

Warto dokładnie przyjrzeć się temu czy na przykład pomagając ludziom nie wraca się do starych schematów i nie robi tego zbyt często kosztem siebie samych lub empatycznie wczuwając się i troszcząc o innych nie dostrzega się swoich potrzeb i emocji.

Najważniejsze to uzyskać samoświadomość i „rozliczyć się” z przeszłością, bo tylko wtedy wypracowana odpowiedzialność, wrażliwość, pracowitość nie przejdą łatwo w swoje negatywne formy w postaci przejmowania obowiązków innych, poświęcania się ponad miarę czy też pracoholizm. 

Bardzo ważną i potrzebna częścią terapii DDA jest grupa terapeutyczna. 

Terapia grupowa jest efektywna według badań nad efektywnością różnych rodzajów terapii psychologicznej. W niektórych przypadkach okazała się bardziej skuteczna niż terapia indywidualna. Czynniki, które zachodzą w interakcjach terapii grupowej przynoszą głębokie i trwałe zmiany. Zachodzą one miedzy innymi w sferach takich jak: uczenie się w grupie poprzez obserwacje innych uczestników grupy. Grupa zapewnia dostęp do wsparcia społecznego. Wiele osób odnosi korzyści z leczenia nawet poprzez samo bierne uczestniczenie w grupie. W grupie dociera się do wypartych wspomnień, emocji, nabiera zaufania, żeby rozmawiać otwarcie o trudnych doświadczeniach, które mogą być częściowo zapomniane lub zniekształcone. 

W grupie dociera się do wypartych wspomnień, emocji, nabiera zaufania, żeby rozmawiać otwarcie o trudnych doświadczeniach, które mogą być częściowo zapomniane lub zniekształcone. 

Najważniejsze cele grupy terapeutycznej:

- psychoedukacja o syndromie DDA,

- nauka tego, jak poprawić relacje międzyludzkie oraz zobaczenie tego, w jaki sposób 

odnoszę się do innych i które z tych sfer są problematyczne, przynoszące cierpienie,
- poprawa komunikacji międzyludzkiej, autentyczności i otwartości w relacjach międzyludzkich,
- nauka dawania i otrzymywania wsparcia w relacjach międzyludzkich,
- wypróbowywanie nowych zachowań, innych niż zwykle,
- zrozumienie swoich uczuć, myśli, zachowań własnych i innych ludzi, poprzez przyglądanie się wzorom relacji, jakie tworze w grupie oraz poza grupa, jak również relacjom, jakie powstają miedzy uczestnikami grupy,
- przejęcie odpowiedzialności za to, co czuję, jak to wyrażam, jakie podejmuję decyzje,
- poprawa poczucia własnej wartości,
- nowe zachowania będą stopniowo przenoszone z relacji w grupie na relacje poza grupą na sytuacje i uwarunkowania zewnętrzne.


Więcej informacji na blogu dla DDA
http://ddadublin.blogspot.ie/p/informacje.html